O Cabalo Galego vive en semiliberdade nos montes galegos. Unha vez ao ano as reses deben ser trasladadas aos “curros” (grandes corrais circulares) para, antes de proceder á súa venda, hixienizalos (cortándolles as crins) e marcar aos poldros co ferro da súa gandería. Tras este proceso, coñecido como “rapa das bestas”, parte do gando era vendido para a produción de carne ou as tarefas agrícolas e o resto voltaba aos montes. Coa chegada do mes de xuño comezan en Pontevedra as celebracións dos agardados curros, unha labor agropecuaria convertida hoxe nunha festa que cada ano atrae a un maior número de persoas a Galicia, chegados de calquera recuncho do globo. A “ruta dos curros” comeza o primeiro domingo de xuño en Torroña, Oia, unha parroquia de pouco máis de cen habitantes que a pesar do seu pequeno censo posúe un enorme atractivo para o visitante. A súa característica máis sobresaínte é o lugar onde se celebra a rapa, presidido a serra da Groba, a 600 metros de altitude sobre o nivel do mar. Sen deixar o concello de Oia, coñecido sobre todo polo fermosísimo mosteiro de Santa María, elevado sobre un acantilado no mesmo mar, a segunda fin de semana de xuño celébrase o curro de Mougás. Os cabalos de Mougás proceden das ladeiras da serra da Groba e dise que xa no século XIII os monxes de Oia practicaban a cría de cabalos en liberdade, cabalos robustos e fortes que constituirían unha das razas equinas máis antigas da península. O día 19 de xuño a cita coa rapa é en Morgadáns. Ao igual que no caso de Torroña, é destacable o enclave xeográfico no que se atopa o curro, ao pé do Monte Galiñeiro, na confluencia dos concellos do Porriño, Vigo e Gondomar. Nas ladeiras do Monte Galiñeiro é habitual atoparse con manadas de cabalos pastando entre os restos de monumentos funerarios ou “mámoas”. Un espectáculo digno de gozar que acada o seu máximo esplendor durante as rapas. Pero tal vez a rapa máis vistosa da provincia de Pontevedra sexa a de Sabucedo, na Estrada, a comezos do mes de xullo. O corral no que se encerra e marca aos cabalos é un fermoso recinto de pedra situado ao carón da igrexa parroquial. Durante tres días procédese ao marcado dos cabalos e eguas. As persoas que coa súa forza física, e baixo a protección do seu patrón, San Lourenzo, intentan doblegar aos cabalos son os “agarradores” ou “aloitadores”. O forcexeo desmesurado que se produce forma parte da atracción, unha atracción que foi declarada de Interese Turístico. Os veciños de Sabucedo organízanse para conseguir unha maior vistosidade e por iso é frecuente atopar grupos de persoas formando cuadrillas. Os chamados “garañóns”, os machos guías da manada, enfróntanse entre si para deixar claro quen ten o mando no grupo. A todo este espectáculo únense as actuacións lúdicas de carácter folclórico que acompañan ás festas de Sabucedo. Ademais instálanse no pobo distintos postos nos que tomar polbo á feira ou calquera outra especialidade galega. A rapa das bestas é hoxe unha festa única, definitoria do xeito de vida e da tradición nos montes de Galicia. Unha festa para coñecer de verdade as raíces dun anaco de terra distinto e ate hai pouco distante.